«Σταματήστε τον πόλεμο» σημαίνει «θάνατος στη δικτατορία»

Δήλωση του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Κινήματος για τα μέσα επίτευξης της ειρήνης στην Ουκρανία

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Ρωσικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (RSD – Российское Социалистическое Движение ), 24/2/2024

Πριν από δύο χρόνια, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ξεκίνησε μια πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία. Αυτή η απόφαση των ηγετών της Ρωσίας δεν ήταν μια απάντηση σε οποιαδήποτε στρατιωτική απειλή από την Ουκρανία ή από το ΝΑΤΟ -ήταν μια προσπάθεια υποταγής μιας γειτονικής χώρας που ο Πούτιν πιστεύει απλά ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Το αρχικό σχέδιο του Πούτιν στην Ουκρανία φαίνεται ότι ήταν μια «ειδική επιχείρηση» αλλαγής καθεστώτος: στρατεύματα θα καταλάμβαναν γρήγορα τις κύριες πόλεις της χώρας, η ρωσική Εθνοφρουρά θα κατέστειλε τις «εθνικιστικές» διαμαρτυρίες και η πλειοψηφία του πληθυσμού θα υποδεχόταν με λουλούδια τους πολυαναμενόμενους Ρώσους «αδελφούς» τους.

Αλλά αντί για λουλούδια και φανφάρες, ο ρωσικός στρατός συνάντησε την επίμονη αντίσταση των Ουκρανών, και αντί για «συμμορίες», βρήκε έναν καλά εκπαιδευμένο και με υψηλά κίνητρα στρατό. Η «ειδική επιχείρηση» μετατράπηκε σε πραγματικό πόλεμο.

Το πρωταρχικό θύμα της ρωσικής επιθετικότητας είναι η Ουκρανία και ο ουκρανικός λαός. Πάνω από 10.000 άμαχοι έχουν σκοτωθεί και πάνω από 18.500 έχουν τραυματιστεί. 6,3 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει καταφύγιο στο εξωτερικό και 3,7 εκατομμύρια έχουν εκτοπιστεί στο εσωτερικό της χώρας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, εκατοντάδες χιλιάδες ιατρικές, στεγαστικές, εκπαιδευτικές και αθλητικές εγκαταστάσεις έχουν καταστραφεί. Τα οικοσυστήματα έχουν υποστεί οικοκτονία.

Η ζημιά στην οικονομία της Ουκρανίας, που εκτιμάται σε πάνω από 300 δισεκατομμύρια δολάρια, θα επηρεάσει την ευημερία των πολιτών της για τα επόμενα χρόνια, καθιστώντας τη ζωή πιο δύσκολη ιδίως για τους φτωχότερους.

Η ρωσική κοινωνία υφίσταται επίσης έναν οδυνηρό μετασχηματισμό. Ο Λέων Τρότσκι έγραψε κάποτε ότι «δεν είναι η συνείδηση που κυβερνά τον πόλεμο, αλλά ο πόλεμος που κυβερνά τη συνείδηση«. Ο πόλεμος έχει τη δική του λογική και αλλάζει τα ανθρώπινα σχέδια. Αντί για μια «ειδική επιχείρηση», ο Πούτιν έχει δεσμευτεί για το ακριβώς αντίθετο -έναν μακρύ, αιματηρό, εξαντλητικό πόλεμο για να διαβρώσει τελικά τους πόρους της Ουκρανίας και να αναγκάσει τη Δύση να μην παράσχει τη βοήθειά της. Αυτό το σενάριο θα απαιτήσει τεράστιες θυσίες από τη Ρωσία, για τις οποίες ούτε ο πληθυσμός της ούτε η οικονομία της ήταν προετοιμασμένοι.

Παρασυρμένο σε αυτόν τον μακρύ πόλεμο, το κράτος του Πούτιν έχει αλλάξει εκ των έσω: πρέπει να αναγκάσει την κοινωνία να αποδεχτεί τέτοιες απώλειες. Αυτό έχει επιτευχθεί μέσω της πολιτικής καταστολής και ενός κλίματος φόβου.

Σύμφωνα με το OVD Info, 1.980 άνθρωποι έχουν συλληφθεί για την αντίθεσή τους στον πόλεμο από την έναρξή του και οι 825 από αυτούς αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες, τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα για ηθικούς και πολιτικούς λόγους ή για να αποφύγουν τη στράτευση. Και, ο πόλεμος δεν έχει γίνει πόλος συσπείρωσης, ένα είδος «Β’ Παγκόσμιου Πολέμου 2.0», για τους περισσότερους Ρώσους -οι ιδεολογικοί υποστηρικτές της επιθετικότητας του Πούτιν εξακολουθούν να αποτελούν μειοψηφία, παρόλο που μόνο αυτοί επιτρέπεται να εκφράζουν τις απόψεις τους.

Τα αίτια και η φύση του πολέμου

Ο στόχος του σημερινού πολέμου σαφώς και δεν είναι η προστασία του ρωσόφωνου πληθυσμού της Ουκρανίας, ο οποίος έχει υποφέρει περισσότερο από τους κατακτητές, ούτε η αντιμετώπιση της δυτικής επέκτασης, καθώς το Κρεμλίνο μοιράζεται μια μακρά ιστορία αμοιβαίου πλουτισμού μαζί με τη Δύση.

Το πραγματικό κίνητρο του Κρεμλίνου για την εισβολή είναι η επιθυμία του να εδραιώσει περαιτέρω την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κυριαρχία του επί της ρωσικής κοινωνίας και των κοινωνιών των άλλων μετασοβιετικών χωρών, την οποία η Μόσχα ισχυρίζεται ότι «ιστορικά δικαιούται».

Δημοκρατικά λαϊκά κινήματα της τελευταίας δεκαετίας

Στο πλαίσιο της συνωμοσιολογικής κοσμοθεωρίας τους, ο Πούτιν και η παρέα του θεωρούν ότι το Μαϊντάν (2014) στην Ουκρανία, οι εξεγέρσεις στη Λευκορωσία (2020) και το Καζακστάν (2021) και τα κύματα μαζικών διαδηλώσεων στην ίδια τη Ρωσία από το 2012 αποτελούν μέρος ενός «υβριδικού πολέμου» που διεξάγεται από τη Δύση εναντίον της Ρωσίας.

Η «καταπολέμηση της δυτικής ηγεμονίας», όπως την αντιλαμβάνεται ο Πούτιν, δεν έχει καμία σχέση με την αντίσταση στις εκμεταλλευτικές πολιτικές των αμερικανικών και ευρωπαϊκών ελίτ στην παγκόσμια σκηνή. Αντιθέτως, το Κρεμλίνο αποδέχεται και καλωσορίζει τις δυτικές πολιτικές που γίνονται χωρίς ηθικές δεσμεύσεις.

Οι μόνες «ξένες δυτικές αξίες» κατά των οποίων αγωνίζεται η Ρωσία είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία του λόγου, η ισότητα των φύλων, η βιώσιμη ανάπτυξη και ούτω καθεξής. Υπό αυτή την έννοια, ο πουτινισμός είναι η εμπροσθοφυλακή μιας ακροδεξιάς διεθνούς που απειλεί τη δημοκρατία και τα προοδευτικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων του Τραμπ και των υποστηρικτών του στις ΗΠΑ, του AfD στη Γερμανία, του καθεστώτος Ερντογάν στην Τουρκία, του Όρμπαν στην Ουγγαρία και άλλων.

Ο κύριος στόχος του πολέμου είναι η προστασία του καθεστώτος Πούτιν και των αυταρχικών υποτελών του, όπως η δικτατορία Λουκασένκο στη Λευκορωσία, από την απειλή της επανάστασης.

Αυτός ο στόχος συμπίπτει απόλυτα με τα όνειρα της ελίτ για την ανοικοδόμηση της ρωσικής αυτοκρατορίας, η οποία απαιτεί την υποδούλωση της Ουκρανίας, αλλά η ρωσική επέκταση δεν θα τελειώσει εκεί.

Ταιριάζει επίσης με τις ελπίδες τους για έναν «πολυπολικό κόσμο» -έναν κόσμο στον οποίο οι δικτάτορες και οι ολιγάρχες απολαμβάνουν πλήρη ελευθερία να λεηλατούν τους υπηκόους τους, να καταστέλλουν τους διαφωνούντες και να μοιράζουν τον κόσμο χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους το διεθνές δίκαιο.

Γι’ αυτό, σήμερα, το «Σταματήστε τον πόλεμο» πρέπει να σημαίνει «Βάλτε τέλος στη δικτατορία του Πούτιν«. Το αίτημα για ειρήνη σημαίνει να απαιτήσουμε την κατάργηση των κοινωνικών ιεραρχιών που βρίσκονται στον πυρήνα του σημερινού καθεστώτος της Ρωσίας: τον πολιτικό αυταρχισμό, την τεράστια ανισότητα στον πλούτο, τις συντηρητικές, πατριαρχικές νόρμες και ένα αποικιοκρατικό, αυτοκρατορικό μοντέλο δια-εθνικών σχέσεων.

Αγώνας για ειρήνη ή εξαναγκασμός σε διαπραγματεύσεις;

Το 2023 ήταν μια χρονιά πολέμου χαρακωμάτων για την Ουκρανία. Παρά τις μεγάλες απώλειες, ούτε ο ουκρανικός ούτε ο ρωσικός στρατός κατάφεραν να σημειώσουν σημαντική πρόοδο στο πεδίο της μάχης. Αυτό αύξησε την πολεμική κόπωση, μεταξύ άλλων και μεταξύ των συμμάχων της Ουκρανίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ιδέες για ειρηνευτικές συνομιλίες για για εναντίωση στη μεταφορά όπλων στη ζώνη των συγκρούσεων -που εκφράζονται τόσο από την ακροδεξιά όσο και από ορισμένες αριστερές δυνάμεις- έχουν γίνει όλο και πιο δημοφιλείς.

Φυσικά, όλοι οι πόλεμοι ευνοούν τον μιλιταρισμό και τον εθνικισμό, τις περικοπές στην κοινωνική πρόνοια, την παραβίαση των ατομικών ελευθεριών και πολλά άλλα σε όλες τις χώρες που συμμετέχουν στη σύγκρουση. Αυτό ισχύει για τη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Δύση.

Είναι επίσης προφανές ότι όλοι οι πόλεμοι τελειώνουν με διαπραγματεύσεις και θα ήταν άσκοπο να αντιταχθεί κανείς κατ’ αρχήν σε αυτό το αίτημα.

Αλλά η ελπίδα για διαπραγματεύσεις σε αυτό το στάδιο του πολέμου είναι αφελής, όπως και η πεποίθηση ότι ο μονομερής αφοπλισμός από το θύμα της επίθεσης θα φέρει την ειρήνη.

Οι υποστηρικτές τέτοιων προτάσεων δεν λαμβάνουν υπόψη τους την εξέλιξη του καθεστώτος Πούτιν τα τελευταία χρόνια. Η νομιμοποίηση του Πούτιν σήμερα είναι αυτή ενός ηγέτη σε καιρό πολέμου -επομένως, δεν μπορεί να διατηρηθεί στην εξουσία χωρίς να διεξάγει πολέμους.

Υπολογίζει τώρα ότι η Δύση θα σταματήσει την υποστήριξή της στην Ουκρανία μετά τις αμερικανικές εκλογές και θα κάνει μια συμφωνία -με τους όρους του Κρεμλίνου, φυσικά. Ωστόσο, μια τέτοια συμφωνία (για τη διχοτόμηση της Ουκρανίας; την αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο; την αναγνώριση των «νέων εδαφών» της Ρωσίας;) δεν θα αλλάξει την ουσιαστική στάση του πουτινισμού απέναντι στον πόλεμο, ο οποίος είναι πλέον ο μοναδικός τρόπος ύπαρξής του.

Το καθεστώς Πούτιν δεν μπορεί πλέον να βγει από την κατάσταση πολέμου, καθώς ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει το σύστημά του είναι η κλιμάκωση της διεθνούς κατάστασης και η εντατικοποίηση της πολιτικής καταστολής στο εσωτερικό της Ρωσίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι όποιες διαπραγματεύσεις με τον Πούτιν τώρα θα έφερναν, στην καλύτερη περίπτωση, μια σύντομη ανάπαυλα και όχι μια πραγματική ειρήνη.

Μια νίκη της Ρωσίας θα αποτελούσε απόδειξη της αδυναμίας της Δύσης και του ανοίγματός της στην αναδιάταξη των σφαιρών επιρροής της, κυρίως στον μετασοβιετικό χώρο. Η Μολδαβία και τα κράτη της Βαλτικής θα μπορούσαν να είναι τα επόμενα θύματα της επιθετικότητάς της. Μια ήττα για το καθεστώς, από την άλλη πλευρά, θα ισοδυναμούσε με την κατάρρευσή του.

Μόνο ο ουκρανικός λαός έχει το δικαίωμα να αποφασίσει πότε και υπό ποιες συνθήκες θα κάνει ειρήνη. Όσο οι Ουκρανοί δείχνουν θέληση να αντισταθούν και το καθεστώς Πούτιν παραμένει αμετάβλητο στους επεκτατικούς του στόχους, κάθε εξαναγκασμός της Ουκρανίας σε διαπραγματεύσεις είναι ένα βήμα προς μια ιμπεριαλιστική «συμφωνία» εις βάρος της ουκρανικής ανεξαρτησίας.

Αυτή η ιμπεριαλιστική «συμφωνία ειρήνης» θα σήμαινε την επιστροφή στην πρακτική των «μεγάλων δυνάμεων» να διαιρούν τον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή στις συνθήκες που γέννησαν τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το κύριο εμπόδιο για την ειρήνη δεν είναι ασφαλώς η «απροθυμία συμβιβασμού» του Ζελένσκι, ούτε η «γερακίσια συμπεριφορά» του Μπάιντεν ή του Σολτς: είναι η απροθυμία του Πούτιν να συζητήσει ακόμη και την απόσυρση από τα ουκρανικά εδάφη που κατέλαβε μετά τις 24 Φεβρουαρίου 2022. Και είναι ο επιτιθέμενος, όχι το θύμα, που πρέπει να αναγκαστεί να διαπραγματευτεί.

Εμείς, το Ρωσικό Σοσιαλιστικό Κίνημα, πιστεύουμε ότι υπό αυτές τις συνθήκες η διεθνής αριστερά θα πρέπει να απαιτήσει:

  • Μια δίκαιη ειρήνη για τον ουκρανικό λαό, συμπεριλαμβανομένης της απόσυρσης των ρωσικών στρατευμάτων από το διεθνώς αναγνωρισμένο έδαφος της Ουκρανίας.
  • Τη διαγραφή του δημόσιου χρέους της Ουκρανίας
  • Την αύξηση της πίεσης με κυρώσεις προς την ελίτ και την άρχουσα τάξη του Πούτιν
  • Την αύξηση της πίεσης σε διάφορες εταιρείες που εξακολουθούν να συνεργάζονται με τη Ρωσία
  • Την αύξηση της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους Ουκρανούς πρόσφυγες και τους Ρώσους πολιτικούς εξόριστους, συμπεριλαμβανομένων όσων αποφεύγουν την επιστράτευση
  • Μια δίκαιη μεταπολεμική ανασυγκρότηση της Ουκρανίας, υπό την ηγεσία των ίδιων των Ουκρανών, με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη, και όχι από επενδυτικές εταιρείες και hedge funds με βάση πολιτιικές λιτότητας.
  • Άμεση στήριξη των αριστερών εθελοντικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων στην Ουκρανία
  • Πλατφόρμες για τους Ουκρανούς και τους αντιπολεμικούς Ρώσους να μιλήσουν.
  • Την απελευθέρωση των Ρώσων πολιτικών κρατουμένων και τον τερματισμό της καταστολής της πολιτικής αντιπολίτευσης στη Ρωσία

Ο σημερινός κόσμος μετατοπίζεται προς τα δεξιά και οι πολιτικοί επιλέγουν όλο και περισσότερο να χρησιμοποιούν τις διακρίσεις και τους επιθετικούς πολέμους για να λύσουν τα προβλήματά τους, από τη γενοκτονική στρατιωτική εκστρατεία του Νετανιάχου στη Γάζα, που υποστηρίζεται από τη Δύση, μέχρι τις επιθέσεις του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνι Καραμπάχ (με τις οποίες η διεθνής κοινότητα είναι συνένοχη) και την αντιμεταναστευτική ρητορική και πολιτική που υποστηρίζουν τα κυρίαρχα κόμματα στη Γερμανία, τη Φινλανδία, τις Κάτω Χώρες, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεδομένου αυτού του παγκόσμιου πλαισίου, η Αριστερά πρέπει να καταπολεμήσει τις αυξανόμενες ιμπεριαλιστικές, μιλιταριστικές και εθνικιστικές τάσεις -όχι μέσω ουτοπικών προσπαθειών οικοδόμησης ειρήνης, αλλά αποτρέποντας νέα ξεσπάσματα επιθετικότητας και σταματώντας τις συγγενείς φασιστικές δυνάμεις που συμπαθούν τον Πούτιν (Τραμπ, AfD κ.λπ.) από το να έρθουν στην εξουσία.

  • Σταματήστε τον πόλεμο!
  • Βάλτε τέλος στον πουτινισμό!
  • Ελευθερώστε την Ουκρανία!
  • Ελευθερώστε τους καταπιεσμένους στη Ρωσία!

Ρωσικό Σοσιαλιστικό Κίνημα

(RSD – Российское Социалистическое Движение )*

24 Φεβρουαρίου 2024

Μετάφραση ΤΠΤ – “4”

 

Russian Socialist Movement